دنیای فضانوردی و زندگی در فضا برای همه جذاب است و ناخواسته ما را هیجان‌زده و کنجکاو می‌کند. بدون تردید حقیقت با آنچه تصور می‌کنیم فرق دارد. هر سفینه‌ای که به فضا پرتاب می‌شود مجموعه‌ اقدامات بسیار پیچیده، دقیق و حساس علمی را پشت سر می‌گذارد تا در نهایت سرنوشت یک ماموریت فضایی مشخص شود.

جالب است بدانید وسایل و ملزومات فضایی با دست ساخته می‌شوند که نشان از اهمیت و حساسیت آنها دارد. من این موضوع را وقتی که می­خواستم مجموعه کارت پستال‌های استاد فرشچیان را به «پاول وینوگرادوف» بدهم تا به سفینه‌اش ببرد و در فضا آنها را به نمایش بگذارد درک کردم. زمانی که برنامه قطعی شد به من گفتند ۳ماه قبل از پرتاب موشک باید کارت پستال‌ها را تحویل بدهم تا محاسبات دقیق ریاضی برای ورود آنها به فضاپیما انجام شود.

فضانوردها علاوه بر توانمندی جسمی و هوش بالا همیشه مهربان هستند و حسادت، تکبر و بدبینی در وجود آنها جایگاهی ندارد چه بسا در تاریخ سفرهای فضایی افرادی بودند که به این دلایل از رفتن به فضا بازماندند.

فراموش نکنیم ماموریت‌های فضایی با وجود همه پیشرفت‌های علمی بازهم خطرات و دردسرهای خاص خودش را دارد و تمام فضانوردها برای پیشرفت علم این سختی‌ها را می‌پذیرند.

زندگی خارج از جو

سال‌های زیادی است که حضور دایمی انسان در سیاره‌های دیگر به بحث گذاشته می‌شود. واقعیت این است که در سال ۱۳۴۰ انسان برای اولین بار از جو زمین خارج و به سیاره‌ای دیگر پرتاب شد، آن زمان دانش فضایی بسیار ناچیزی بود و حتی سفینه‌‌ای که یوری گاگارین روسی را به فضا برد، به صورت خودکار هدایت می‌شد.

آن موقع تصور این بود که فضانورد ممکن است در جریان عملیات فضایی مشاهیر خود را از دست بدهد و دیگر قادر به کنترل سفینه نباشد. وقتی گاگارین به زمین بازگشت دانشمندان مختلفی از او بازجویی کردند که حاصل این گفت‌وگوها بیش از ۷۰ صفحه سند از جزیی‌ترین رفتارهای او در فضا است. این مسایل نشان می‌دهد دغدغه اقامت انسان در بالای جو از گذشته مطرح بوده و امروز با وجود پیشرفت‌های علمی زیادی که در رابطه با علوم فضایی صورت گرفته است باز هم چنین وسواس‌هایی وجود دارد.

© نوشته: محمدجواد نعمتی